Binnen iets minder dan 2 uur zit ik op de trein naar Sprimont, samen met Tom (mijn volledige moniploeg) en 13 Ado’s (wat dus wil zeggen dat die kindjes 16 à 17 jaar zijn). En ‘t is gisteren nog es doorgedrongen: Kieken, ge gaat daar nen trektocht doen! Op zich geen drama, tenzij ge rekening houdt met volgende factoren.
Het kan best wel eens slecht weer zijn. Happyhappy-joyjoy, want dan spoelen we met ons hele hebben en houden weg
Die kindjes zijn misschien helemaal ni tof! Hoewel ik da volledig betwijfel, er zitten er zelfs twee van Wommelgem bij…
3/15de van da kamp is van Wommelgem… is da geen overkill? Da’s 20 procent, een legendarisch getal in mijn Kazou-carriere…
En last but not least: Ik heb hoogtevrees, en der zijn dagen bij die er uit zien als in dit filmpje…
Even tijd voor een emo-bui. Morgen, 2 augustus is het officieel mijn laatste werkdag “oep den Hooidonk”. Na 6 jaar en 2 weken van weekend- en vakantiewerk is het gedaan. Ooit begonnen in de keuken en het restaurant, maar het laatste jaar multifuncitoneel inzetbaar: Keuken, restaurant, bar en nachtwaak. Zelfs de ontwikkeling van hunne site staat op mijn palmares.
En nu is dat hoofdstuk bijna voorbij. Fini. Over and out.
t’Gaat vreemd doen. Niet meer last-minute gebeld worden om in te springen of van shift te wisselen. Geen borden meer ronddragen, geen afwas, geen pinten meer tappen en 47 pannekoeken tegelijk opwarmen. Niet meer op zoek gaan naar het spook van den Hooidonk dat ’s nachts door de gangen dwaalt. Sayonara feestcomité… Bizar.
Uiteindelijk ben ik daar een gevestigde waarde geworden. ‘Nen ancien’ zoals ze dat ook wel eens noemen. Want er is in die zes jaar toch wel wat volk gekomen en gegaan.
Maar goed, aan alle mooie liedjes komt een einde. En kheb heel wat dagen en uren op den Hooidonk gesleten, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Maar het is tijd voor het nieuwe hoofdstuk in het leven van ons Koentje: gaan werken. Bedankt lieve collega’s, en tot gauw!
Eigenlijk feitenlijk zou deze mens in zijn nest moeten liggen. Want eigenlijk feitenlijk begint deze mens binnen een paar uur aan zijn marathon der goede doelen.
Plan 1 is om op te staan rond een uur of 8 (en dat in de vakantie). Vervolgens moet meneer richting Antwerpen om daar op ‘t verbond nen hoop rommel in verband met zijn kamp op te halen. Dan maken dat ik terug thuis ben, kwestie van met de zus naar de winkel te gaan om nog een Grootmoeder-verjaardags-kado te gaan kopen. Tussenin nog een samenkomst met mijn bijna ex-co-jeugdraadvoorzitster, het laatste advies tekenen voor we er officieel vanaf zijn.
Enfin, tegen dan is het middag, of de middag al gepasseerd, en moet ik terug in Antwerpen staan voor een afspraak met de hele moniploeg (als in 1 persoon) voor hetzelfde kamp als waar ik smorgens rommel voor ga halen. Dan nog langs Manpower passeren om m’n contract te tekenen, om dan s’avonds in volle glorie nog een acte de prescence te doen op het verjaardagsfeest van iemand.
Enfin, veel gezever, weinig nut. Het komt er gewoon op neer dat ik morgen (of toch binnen een paar uur) een volledige dag onderweg ben voor het goede doel: verjaardagen, kampen en het toekomstige werk. Zeg nu nog dat ik mijn plekje in de hemel niet zou verdienen!
Laat augustus nu nog niet begonnen zijn, we hebben net enkele dagen zomers weer gehad, en dan krijg je mensen die volgens mij last hebben van een zonneslag. Tuincentrum Van Gastel in Ekeren begint namelijk nu al met de opbouw van hun jaarlijkse kersthappening, die nota bene al start op 12 september! Excuus: “Om 50.000 m² aan én in te kleden heb je tijd nodig.” Dus heeft Van Gastel deze zomer een 15-tal jobstudenten aangenomen om zo’n 30.000 kerstartikelen uit te pakken en te prijzen. Ieder z’n job natuurlijk, maar zet mij in de zomermaaanden maar achter den toog (of ervoor).
In ieder geval: laat de kerstman toch nog even genieten van zijn vakantie, zorg dat eerst die andere goedheilig man eens langs komt, en wacht de terug naar school-hype nog even af. Dan is nog tijd genoeg om kerstballen te verkopen.
Zo zou je het in ieder geval kunnen bekijken. Plaats van het hele gebeuren: Uruguay. Blijkbaar kan in bepaalde streken alles.
Om 100% eerlijk te zijn: ik kan er best wel inkomen. De zogenaamde closetpot in een oud leegstaand huis is door een expert geschat op 500.000 euro. En nu willen ze potentiële dieven een stapje voor zijn. Best te begrijpen als er een WC staat die evenveel waard is als het gemiddelde jaarinkomen van alle Uruguayanen.
Voor zij die gefascineerd zijn: het gaat om een 19de-eeuws toilet met blauwe versieringen. Blijkbaar zouder er maar 3 exemplaren van deze soort bestaan, waaronder deze pispot die door een Italiaanse arts 121 jaar geleden naar Uruguay gebracht werd.
Schijt je rijk krijgt meteen weer een heel andere betekenis…
Over komkommertijden gesproken. Alles moet tegenwoordig het nieuws halen: Van regen tot zon, het zal altijd het hoofdpunt van de dag zijn. Nu ja, het is eens wat anders dan de ondertussen al meer dan een jaar durende regeringscrisis.
Niets van dit alles in deze post, want op de voorpagina van Het Laatste Nieuws stond dat zowel Mars als Snickers 3 gram minder gaan wegen, maar toch even veel blijven kosten. Het lef! Liefhebbers van chocolade met caramel en een koekje (met eventueel nootjes) aller landen: verenigt u! En trek ten strijde tegen de vermindering van de snoep!
Ok, toegegeven: het is een oude besparingstruc: de prijs blijft hetzelfde, alleen de hoeveelheid gaat naar beneden. Ze deden het met sigaretten, volgens Caren Meynen op Radio Donna deden ze het ook al met La Vache Qui Rit-jes en de Coca-cola, en nu is het de beurt aan de Marsen en de Snickers. Toch is niet alles in neerwaartse spiraal, want diezelfde Caren Meynen wist ook te vertellen dat de pingpongballetjes 2 mm groter geworden zijn en nog steeds even veel kosten. Wat een geruststelling!
Point beïng: ik had vandaag veel te veel tijd, waardoor ik dus elk minuscuul artikel in de krant gelezen heb. En er staat wat zever in tegenwoordig. De grootte van de Mars voorop. Ik hoop in ieder geval op betere nieuwstijden.
En jawel, we zijn vertrokken. Het eerste blogbericht is een feit. Nu dit alleen nog volhouden, want mezelf kennende is dat niet echt evident. ‘Cause that’s me: ik begin wel aan een aantal dingen, maar uiteindelijk blijft de vraag of ik het allemaal blijf volkrabbelen. Noem me gerust de mens van de onvolledige verhalen.
Deze mens gaat binnenkort zijn eerste werk tegemoet. Maar voor het zover is zal er eerst nog een short vacation komen. Onder het motto: ‘t kan misschien de laatste keer zijn dat ik er zo van kan genieten.
Eigenlijk feitenlijk zou deze mens in zijn nest moeten liggen. Want eigenlijk feitenlijk begint deze mens binnen een paar uur aan zijn marathon der goede doelen.
Laat augustus nu nog niet begonnen zijn, we hebben net enkele dagen zomers weer gehad, en dan krijg je mensen die volgens mij last hebben van een zonneslag. Tuincentrum Van Gastel in Ekeren begint namelijk nu al met de opbouw van hun jaarlijkse kersthappening, die nota bene al start op 12 september! Excuus: “Om 50.000 m² aan én in te kleden heb je tijd nodig.” Dus heeft Van Gastel deze zomer een 15-tal jobstudenten aangenomen om zo’n 30.000 kerstartikelen uit te pakken en te prijzen. Ieder z’n job natuurlijk, maar zet mij in de zomermaaanden maar achter den toog (of ervoor).
