Zonnekind?

Er zijn zo van die dagen dat er veel tegensteekt. Lastige klanten op het werk, computers die het finaal begeven, uitverkochte Loft-zalen waardoor je een voorstelling later moet nemen, … Na een week van minimale ergernis en frustratie kwam vandaag het hoogtepunt. Alle zever op een hoopje, en your’s truly was het onschuldige slachtoffer. Zoals het bij zonnekinderen zo mooi omschreven wordt: Vandaag is het jouw dag!

Klachten, gezever, crashende systemen en een cafeïnetekort… Maar hey, we hebben het overleefd. En uiteindelijk kunnen we straks de zorgen vergeten door het Testas-uitje. Vooral diene ‘platwater’ gaat mij deugd doen…

Ribbekes en ne plattewater.

Da’s in ieder geval het plan voor het Testas-uitje. Ribbekes à volonté gaan eten in den amadeus, en dan achteraf ‘ne plattewater gaan drinken’. Iedereen weet natuurlijk al op voorhand dat er niet veel platwater aan te pas gaat komen. Nu ben ik nog geen fan van ribbekes, en zeker ni van platwater, maar we gaan wel mee om de hoop te vergroten, hopend dat er nog iets anders is dan deze twee zaken. Maar op de ene of andere manier weet ik gewoon dat het goed komt. Als bepaalde personen al zeggen dat ze met de fiets gaan komen omdat de auto geen optie meer is… misschien is het voor mij dan meteen ook een goed moment om de nachtdienst van de lijn te ontdekken. Kwestie van niet de enige rechtlopende in het geheel te zijn…

Update van de zaak…

My god, t’is al zover… meer dan een maand niets van mij laten horen. Shame on me!

Bijgevolg dat jullie een update verdienen van de zaak. Niet dat er zoveel te melden valt, maar dit zijn zowat de hoogtepunten

• ik werk nog steeds bij testas
• ik ben sinds vorige week de trotse eigenaar van een fitness-abonnement. nu alleen nog eens gaan, en we zijn op de goede weg naar een healthy life
• Mijn haar is geknipt (als in: er is echt wel veel af)
• Der zijn terugkom-cm-feestjes geweest: schrale, dikke,vette party
• Ik volg tegenwoordig avondschool frans, samen met 5 übersympathieke dames.

Maar het meest schokkende van de afgelopen maand: De Koen-mobiel heeft het begeven. Rest in peace, oh mijn aftandse Mitsubishi colt uit het wonderlijke jaar ‘91. Net voor zijn 17de verjaardag besloot mijn koppeling om het op te geven, en dat in het midden van de baan, meerbepaald het ‘rond punt van wommelgem’. Moraal van het verhaal was dat het veel te veel zou kosten om binnen een half jaartje toch niet door de keuring te geraken. Met spijt in het hart geef ik hem op.

Maar vervanging is onderweg: binnenkort is deze mens de eigenaar van een nieuwe generatie Koen-mobiel: Een Ford Fiesta uit 2001. In het Zilvergrijs.

Zo ziet hij er ongeveer uit. Binnenkort te bewonderen op de internationale wegen, met mij aan het stuur