Tia doet het weer

Hoog Tia, spring omhoog Tia,… en ze deeed het. Over 2 meter 5 ging ze. En ze kreeg er goud voor. Patat. T’is een goeike, ons Tia.

Bekijk het hier allemaal opnieuw, weliswaar in’t frans, maar da’s goe voor de talenkennis op punt te houden!

De trots van België

Het ondenkbare is gebeurd: België heeft een medaille te pakken. Olivia Borlée, Hanna Mariën, Elodie Ouedraogo en Kim Gevaert hebben op de 4×100 meter een zilveren medaille behaald. België staat op zijn kop, en onze eer is toch weer een beetje gered.
En uiteindelijk mogen we niet klagen over de prestaties van onze atleten. Ze hebben wel geen edelmetaal mee, maar zijn toch een paar keer 4de geworden (als mijn informatie klopt tenminste). Zelfs de rode duivels deden het goed met hun 4de plaats. Als ze die lijn nu zouden kunnen doortrekken op de komende ek-wk-toestanden zitten we goed.

Tussen metaal en tetten.

Iedereen kent ongetwijfeld de beruchte pirelli-kalender, de P-magazine bikini-special en eender welke andere publicatie waarin de vrouwelijke vormen compleet geëxposeerd zijn voor de ogen van de mensheid. Wel, zelfs deze kalenders/foto’s/posters zijn doorgedrongen tot in het magazijn. Achter bijna elk hoekje krijg je wel een tepel te zien. Maar hey, dat zijn de charmes van een mannenwereld natuurlijk.

Dus heb ik een hele dag tussen het metaal en de tetten gelopen. En ik moet zeggen: ik vond dat daar best nog wel plezant. Sympathieke hoop mensen daar beneden, Niet dat ik dat voor de rest van mijn leven zou willen doen, maar als ze eens volk te kort komen mogen ze mij altijd komen halen.

Fit en fun?

De olympische spelen zijn volop aan de gang, en je kan er niet naastkijken. Telkens je de krant openslaat of de televisie aanzet is er wel iets dat je aan het hele sportcircus doet denken.

Nu zijn mijn sportieve prestaties de laatste jaren wel fel achteruitgegaan. Maar er is nog steeds het goede voornemen om terug te gaan sporten. Want sporten, da’s gezond.

Zo heeft ook Janos Baranyai gedacht. Wel beste Janos, denk nog maar eens goed na voor je aantreed op de olympische mat. De Hongaarse gewichtheffer bewees namelijk zijn flexibiliteit in de armen tijdens zijn beurt bij het heffen van 148 kilo. Uiteindelijk is dat niet het moment om je elleboog te laten doorslaan/dubbelplooien/…. Pijnlijke zaak voor de man in kwestie, maar bekijk het van de positieve kant: heel de wereld kent onze Janos nu wel.

Voor de liefhebbers:

Testas, goeiemorgen!

Zo zou het binnen een paar dagen/weken moeten klinken. Want m’n eerste werkdag bij Testas, een leverancier van non-ferro-metalen zit erop. Hoewel ik nog niet veel van m’n takenpakket gedaan heb heeft uw aller toch een waanzinnig vol hoofd. Heel de structuur/eigenschappen en samenstelling van zowel de alluminium, het koper, brons, de messing en het roestvrij staal (in de volksmond inox genaamd) in je kop stampen is niet echt evident. Reken dan nog dat al die dingen in buizen, ronde/vierkante/rechthoekige en zeshoekige staven, platen, draad, en rollen bestaan, met telkens een andere samenstelling. De ene is 6 meter lang, de andere 3…

Ach ja, uiteindelijk heel het arsenaal bekeken, waardoor mijn blik op de hele industrie weer danig bijgesteld is. Zeg nooit ijzer tegen roestvrij staal. Zoveel is wel duidelijk.

In ieder geval, het computerprogramma is ook geleidelijk zijn inburgering aan het doen bij mij. Het enige dat er nu nog moet komen is het feit dat ik het nog degelijk moet leren gebruiken. En dan komt het echte werk. Stilaan gaat deze mens zich zwaar verdiepen in de wereld van Koper, brons en messing.

Leuke noot aan het geheel: Donderdag sta ik in het magazijn (onder het motto: ge moet overal eens meedraaien), en vrijdag staat een verlofdag op het programma, gekoppeld aan het bedrijfsbezoek aan het moederbedrijf in Nederland. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Mission acomplished

Compleet geradbraakt en oververmoeid is deze mens terug thuisgekomen. ‘t Was leuk. Alleen het eten was wa minder, maar hey, we leven nog steeds. Nu nog uitpakken en administratie-gedoe in orde brengen en den deze kan alles gaan afrekenen bij het verbond.

Mission acomplished, volgende stap is morgen al. De eerste werkdag. Volgens ons Nab nog maar 40 jaar tot het pensioen. Ik hoop momenteel al op 30 jaar en brugpensioen. Of is dat geen goede instelling om te beginnen?

Vakantie-stress?

Binnen iets minder dan 2 uur zit ik op de trein naar Sprimont, samen met Tom (mijn volledige moniploeg) en 13 Ado’s (wat dus wil zeggen dat die kindjes 16 à  17 jaar zijn). En ‘t is gisteren nog es doorgedrongen: Kieken, ge gaat daar nen trektocht doen! Op zich geen drama, tenzij ge rekening houdt met volgende factoren.

• Het kan best wel eens slecht weer zijn. Happyhappy-joyjoy, want dan spoelen we met ons hele hebben en houden weg
• Die kindjes zijn misschien helemaal ni tof! Hoewel ik da volledig betwijfel, er zitten er zelfs twee van Wommelgem bij…
• 3/15de van da kamp is van Wommelgem… is da geen overkill? Da’s 20 procent, een legendarisch getal in mijn Kazou-carriere…
• En last but not least: Ik heb hoogtevrees, en der zijn dagen bij die er uit zien als in dit filmpje…

Anyway, wish me luck. I’ll need it.

Het leven zoals het was: Domein Hooidonk.

Even tijd voor een emo-bui. Morgen, 2 augustus is het officieel mijn laatste werkdag “oep den Hooidonk”. Na 6 jaar en 2 weken van weekend- en vakantiewerk is het gedaan. Ooit begonnen in de keuken en het restaurant, maar het laatste jaar multifuncitoneel inzetbaar: Keuken, restaurant, bar en nachtwaak. Zelfs de ontwikkeling van hunne site staat op mijn palmares.

En nu is dat hoofdstuk bijna voorbij. Fini. Over and out.

t’Gaat vreemd doen. Niet meer last-minute gebeld worden om in te springen of van shift te wisselen. Geen borden meer ronddragen, geen afwas, geen pinten meer tappen en 47 pannekoeken tegelijk opwarmen. Niet meer op zoek gaan naar het spook van den Hooidonk dat ’s nachts door de gangen dwaalt. Sayonara feestcomité… Bizar.

Uiteindelijk ben ik daar een gevestigde waarde geworden. ‘Nen ancien’ zoals ze dat ook wel eens noemen. Want er is in die zes jaar toch wel wat volk gekomen en gegaan.

Maar goed, aan alle mooie liedjes komt een einde. En kheb heel wat dagen en uren op den Hooidonk gesleten, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Maar het is tijd voor het nieuwe hoofdstuk in het leven van ons Koentje: gaan werken. Bedankt lieve collega’s, en tot gauw!

Coen en de Marathon der goede doelen.

Eigenlijk feitenlijk zou deze mens in zijn nest moeten liggen. Want eigenlijk feitenlijk begint deze mens binnen een paar uur aan zijn marathon der goede doelen.

Plan 1 is om op te staan rond een uur of 8 (en dat in de vakantie). Vervolgens moet meneer richting Antwerpen om daar op ‘t verbond nen hoop rommel in verband met zijn kamp op te halen. Dan maken dat ik terug thuis ben, kwestie van met de zus naar de winkel te gaan om nog een Grootmoeder-verjaardags-kado te gaan kopen. Tussenin nog een samenkomst met mijn bijna ex-co-jeugdraadvoorzitster, het laatste advies tekenen voor we er officieel vanaf zijn.

Enfin, tegen dan is het middag, of de middag al gepasseerd, en moet ik terug in Antwerpen staan voor een afspraak met de hele moniploeg (als in 1 persoon) voor hetzelfde kamp als waar ik smorgens rommel voor ga halen. Dan nog langs Manpower passeren om m’n contract te tekenen, om dan s’avonds in volle glorie nog een acte de prescence te doen op het verjaardagsfeest van iemand.

Enfin, veel gezever, weinig nut. Het komt er gewoon op neer dat ik morgen (of toch binnen een paar uur) een volledige dag onderweg ben voor het goede doel: verjaardagen, kampen en het toekomstige werk. Zeg nu nog dat ik mijn plekje in de hemel niet zou verdienen!