Gisteren kreeg ik nog eens een vlaag van film-mania. Gewapend met 2 zakken chips (ja, ik had honger) trok ik naar de bioscoopzalen. Madagascar 2 was de uitverkoren film. Ik blijf gewoon fan van die vreemde animatiefilms.
Mezelf kennende heb ik dus weer half de film kreupel gelegen. Hoewel ik toch een déjà-vu gevoel meemaakte. Zoals u allen kan bewonderen in de trailer van hierboven begint de film zelfs met ‘I like to move it’. Hoe hard kan je terug in herhaling vallen?
En ok, ik ben echt geen moeilijk mens, maar uiteindelijk merk ik wel dat onze lieve hollywood-vrienden zich steeds meer bezighouden met het uitmelken van bepaalde succesfilms. Daarom mijn oproep naar hun allen: steek liever uw tijd in het maken van nieuwe films dan het zoveelste vervolg op een succesformule waardoor de kwaliteit erop achteruit zou kunnen gaan.
Met een deel twee kan ik nog leven, maar vanaf het moment dat er een derde deel bijkomt moet je het al goed kunnen verantwoorden. Tenzij het natuurlijk van in het begin het plan was om een trilogie te maken. Maar mij maak je niet wijs dat Ice Age ooit in drie delen moest komen. En toch: comming soon in theaters nearby: Ice Age 3 – Dawn of the dinosaur. En natuurlijk doet Scrat ook mee…
Er zijn zo van die dagen dat er veel tegensteekt. Lastige klanten op het werk, computers die het finaal begeven, uitverkochte Loft-zalen waardoor je een voorstelling later moet nemen, … Na een week van minimale ergernis en frustratie kwam vandaag het hoogtepunt. Alle zever op een hoopje, en your’s truly was het onschuldige slachtoffer. Zoals het bij zonnekinderen zo mooi omschreven wordt: Vandaag is het jouw dag!
Klachten, gezever, crashende systemen en een cafeïnetekort… Maar hey, we hebben het overleefd. En uiteindelijk kunnen we straks de zorgen vergeten door het Testas-uitje. Vooral diene ‘platwater’ gaat mij deugd doen…
Da’s in ieder geval het plan voor het Testas-uitje. Ribbekes à volonté gaan eten in den amadeus, en dan achteraf ‘ne plattewater gaan drinken’. Iedereen weet natuurlijk al op voorhand dat er niet veel platwater aan te pas gaat komen. Nu ben ik nog geen fan van ribbekes, en zeker ni van platwater, maar we gaan wel mee om de hoop te vergroten, hopend dat er nog iets anders is dan deze twee zaken. Maar op de ene of andere manier weet ik gewoon dat het goed komt. Als bepaalde personen al zeggen dat ze met de fiets gaan komen omdat de auto geen optie meer is… misschien is het voor mij dan meteen ook een goed moment om de nachtdienst van de lijn te ontdekken. Kwestie van niet de enige rechtlopende in het geheel te zijn…
My god, t’is al zover… meer dan een maand niets van mij laten horen. Shame on me!
Bijgevolg dat jullie een update verdienen van de zaak. Niet dat er zoveel te melden valt, maar dit zijn zowat de hoogtepunten
ik werk nog steeds bij testas
ik ben sinds vorige week de trotse eigenaar van een fitness-abonnement. nu alleen nog eens gaan, en we zijn op de goede weg naar een healthy life
Mijn haar is geknipt (als in: er is echt wel veel af)
Der zijn terugkom-cm-feestjes geweest: schrale, dikke,vette party
Ik volg tegenwoordig avondschool frans, samen met 5 übersympathieke dames.
Maar het meest schokkende van de afgelopen maand: De Koen-mobiel heeft het begeven. Rest in peace, oh mijn aftandse Mitsubishi colt uit het wonderlijke jaar ‘91. Net voor zijn 17de verjaardag besloot mijn koppeling om het op te geven, en dat in het midden van de baan, meerbepaald het ‘rond punt van wommelgem’. Moraal van het verhaal was dat het veel te veel zou kosten om binnen een half jaartje toch niet door de keuring te geraken. Met spijt in het hart geef ik hem op.
Maar vervanging is onderweg: binnenkort is deze mens de eigenaar van een nieuwe generatie Koen-mobiel: Een Ford Fiesta uit 2001. In het Zilvergrijs.
Zo ziet hij er ongeveer uit. Binnenkort te bewonderen op de internationale wegen, met mij aan het stuur
Het ondenkbare is gebeurd: België heeft een medaille te pakken. Olivia Borlée, Hanna Mariën, Elodie Ouedraogo en Kim Gevaert hebben op de 4×100 meter een zilveren medaille behaald. België staat op zijn kop, en onze eer is toch weer een beetje gered.
En uiteindelijk mogen we niet klagen over de prestaties van onze atleten. Ze hebben wel geen edelmetaal mee, maar zijn toch een paar keer 4de geworden (als mijn informatie klopt tenminste). Zelfs de rode duivels deden het goed met hun 4de plaats. Als ze die lijn nu zouden kunnen doortrekken op de komende ek-wk-toestanden zitten we goed.
Iedereen kent ongetwijfeld de beruchte pirelli-kalender, de P-magazine bikini-special en eender welke andere publicatie waarin de vrouwelijke vormen compleet geëxposeerd zijn voor de ogen van de mensheid. Wel, zelfs deze kalenders/foto’s/posters zijn doorgedrongen tot in het magazijn. Achter bijna elk hoekje krijg je wel een tepel te zien. Maar hey, dat zijn de charmes van een mannenwereld natuurlijk.
Dus heb ik een hele dag tussen het metaal en de tetten gelopen. En ik moet zeggen: ik vond dat daar best nog wel plezant. Sympathieke hoop mensen daar beneden, Niet dat ik dat voor de rest van mijn leven zou willen doen, maar als ze eens volk te kort komen mogen ze mij altijd komen halen.
De olympische spelen zijn volop aan de gang, en je kan er niet naastkijken. Telkens je de krant openslaat of de televisie aanzet is er wel iets dat je aan het hele sportcircus doet denken.
Nu zijn mijn sportieve prestaties de laatste jaren wel fel achteruitgegaan. Maar er is nog steeds het goede voornemen om terug te gaan sporten. Want sporten, da’s gezond.
Zo heeft ook Janos Baranyai gedacht. Wel beste Janos, denk nog maar eens goed na voor je aantreed op de olympische mat. De Hongaarse gewichtheffer bewees namelijk zijn flexibiliteit in de armen tijdens zijn beurt bij het heffen van 148 kilo. Uiteindelijk is dat niet het moment om je elleboog te laten doorslaan/dubbelplooien/…. Pijnlijke zaak voor de man in kwestie, maar bekijk het van de positieve kant: heel de wereld kent onze Janos nu wel.
Zo zou het binnen een paar dagen/weken moeten klinken. Want m’n eerste werkdag bij Testas, een leverancier van non-ferro-metalen zit erop. Hoewel ik nog niet veel van m’n takenpakket gedaan heb heeft uw aller toch een waanzinnig vol hoofd. Heel de structuur/eigenschappen en samenstelling van zowel de alluminium, het koper, brons, de messing en het roestvrij staal (in de volksmond inox genaamd) in je kop stampen is niet echt evident. Reken dan nog dat al die dingen in buizen, ronde/vierkante/rechthoekige en zeshoekige staven, platen, draad, en rollen bestaan, met telkens een andere samenstelling. De ene is 6 meter lang, de andere 3…
Ach ja, uiteindelijk heel het arsenaal bekeken, waardoor mijn blik op de hele industrie weer danig bijgesteld is. Zeg nooit ijzer tegen roestvrij staal. Zoveel is wel duidelijk.
In ieder geval, het computerprogramma is ook geleidelijk zijn inburgering aan het doen bij mij. Het enige dat er nu nog moet komen is het feit dat ik het nog degelijk moet leren gebruiken. En dan komt het echte werk. Stilaan gaat deze mens zich zwaar verdiepen in de wereld van Koper, brons en messing.
Leuke noot aan het geheel: Donderdag sta ik in het magazijn (onder het motto: ge moet overal eens meedraaien), en vrijdag staat een verlofdag op het programma, gekoppeld aan het bedrijfsbezoek aan het moederbedrijf in Nederland. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Compleet geradbraakt en oververmoeid is deze mens terug thuisgekomen. ‘t Was leuk. Alleen het eten was wa minder, maar hey, we leven nog steeds. Nu nog uitpakken en administratie-gedoe in orde brengen en den deze kan alles gaan afrekenen bij het verbond.
Mission acomplished, volgende stap is morgen al. De eerste werkdag. Volgens ons Nab nog maar 40 jaar tot het pensioen. Ik hoop momenteel al op 30 jaar en brugpensioen. Of is dat geen goede instelling om te beginnen?